شش صبح

هنوز ساعت هفت نشده و من چایی زنجبیلمون ریختم و شروع کردم به نوشتن. تصمیمیه که دیشب درست قبل خواب بعد از یه روز تنبلی گرفتم. تلاش میکنم هر روز این ساعت یا یکم زودتر بیدار شم. حس میکنم به این زمان که فقط با خودم وقت بگذرونم احتیاج دارم. ذهنم و همه دور و برم شلوغه..اضطراب گلومو گرفته. اما تو این ساعت از روز آرومم و میخوام قدر دونه دونه لحظاتشو بدونم. یه خاصیتی داره سر صبح برام که انگار انرژی فتح دنیا رو دارم. انگیزه هزار تا کار میاد تو ذهنم حتی تو این pmsترین حالت ممکن. برم ببینم امروز چی جلوم میذاره.