انتظارهای بی پایان

هر چقدر‌ به خودم بگم زندگی همین‌ انتظاراست، همین دونه دونه لحظه های عطش رسیدن به یه چیز و رویاپردازی از داشتنش، انگار هیچوقت‌ انتظار کشیدن راحتتر نمیشه. حتی سختتر میشه وقتی ندونی کی به اون چیز میرسی، کی بدستش میاری. هر ساعت صبرکردن برام سخت شده و چهارشنبه ای‌ که انگار هیچوقت نمیرسه. اینکه چهارشنبه برسه و نشه، صبر کردنو سختتر میکنه. اونوقت من میمونم و تصویر یه خونه رویایی سفید کنار یه کانال پر از درخت.